Σήμερα η μέρα είναι δική μου,
Να κάνω ό,τι θέλει η ψυχή μου,
Έτσι και πέρυσι που ‘χα γενέθλια,
Μου είχαν κάνει όλα τα κέφια:
Αντί για πρωινό,
Να τρώω παγωτό,
Να πηγαίνω στο σχολείο,
Ένα…ζαχαροπλαστείο,
Απ’ τη δασκάλα να ζητάω,
Το τραγούδι π’ αγαπάω,
Ν’ ακουμπώ στο μαξιλάρι,
Όταν δύει το φεγγάρι,
Να ‘χω φάει τα γλυκά,
Να ‘χω ανοίξει τα κουτιά.
Θα σου πω μια συνταγή
Για μια τούρτα μαγική.
Πρώτ’ ανακατεύεις καλά
Ένα κιλό γέλια τρανταχτά,
Ένα ποτήρι με τραγούδια,
Ένα με λόγια σαν λουλούδια,
Χάδια τρεις κουταλιές,
Λίγο ξύσμα ζεστές αγκαλιές,
Και σαπουνόφουσκες χρωματιστές,
Πασπαλίζεις με φιλιά,
Ψήνεις στο φούρνο σιγαλά.
Ζάχαρη βάλε στου ονείρου την πύλη,
Απόλαυσέ την σαν θα ‘ρθουν οι φίλοι.
Κάθε χρόνο μια φορά,
Με πιάνει μια τρελή χαρά,
Είναι μοναδική γιορτή,
Και το γλεντάμ’ όλοι μαζί.
Φλογέρες, ταμπούρλα και ντέφια,
Ηχούν στα δικά μου γενέθλια,
Να ζήσεις και χρόνια πολλά,
Μου φέρνουνε δώρα,
Μου δίνουν φιλιά.
Δεν ήταν σε παλάτι
Ούτε και σε κρεβάτι,
Δεν ήταν σε σκηνή
Ούτε και σε αυλή.
Δεν ήταν σε καράβι
Ούτε και σε λιβάδι,
Δεν ήταν σε καλύβα
Μα ούτε και σε βίλα.
Μήπως ήταν σε ιγκλού;
Ή μήπως κάπου αλλού;
Μήπως ήτανε σε κάστρο;
Όχι, ήτανε σε στάβλο
Που γεννήθηκε ο Χριστός,
Και του αστεριού το φως
Έλαμψε πάνω απ’ τη γη,
Ποιος να το ’χε φανταστεί;
Μες στο κρύο και τα χιόνια
Ήρθε κι έφερε μπαλόνια,
Πίτες και τσουρέκια αφράτα,
Κουραμπιέδες, μαντολάτα.
Φίλος μ’ όλα τα παιδιά,
Που γελώντας του γλυκά
Του ’πανε Χρόνια Πολλά.
Να τος που μοιράζει τώρα
Χίλια δυο γλυκά και δώρα.
Κορίτσια, αγόρια ευχαριστώ
Λένε στον Αϊ – γελαστό
Και γυρίζουν στο χωριό
Για να κάνουν σκανταλιές
Σε μπαλκόνια και σ’ αυλές.
Στο βορρά, στη Νορβηγία,
Μες στα χιόνια και στα κρύα
Ζει ένας νάνος από χιόνι
Που ποτέ ποτέ δε λιώνει,
Γιατί εκεί όλο χιονίζει
Κι ο αέρας στροβιλίζει
Τις νιφάδες από χιόνι.
Ξέρεις τι σκέφτομαι λοιπόν;
Είν’ η τύχη του βουνό,
Αφού ζει στη Νορβηγία
Μες στα χιόνια και στα κρύα.